Zajęłam się wszystkim, a dużo tego wszystkiego i nie zebrałam
berberysu. Obawiałam się, że po przymrozkach i pierwszym śniegu
się rozpaćka, ale nic mu nie jest. Jak kto nazbyt ostrożny, może
zbierać niedojrzały we wrześniu, mi bardziej odpowiada smak
dojrzałego. Kwaśno-słodki, cierpkawy i orzeźwiający. Można go
porównać do aronii – nie każdemu od razu przypadnie do gustu, ale
warto się przekonać.
Berberys rośnie dziko w naszym klimacie, ale rzadko spotykam stanowiska naturalne. Za to sadzony jest jako kolczasty żywopłot w parkach, ogrodach, na cmentarzach. Spodziewałam się, że na wsi trudno będzie mi znaleźć choćby jeden krzak (rdza zbożowa i te sprawy), a jednak. Jest z czego zrobić zapas.
Owoce berberysu wyglądają jak miniaturki jagód dzikiej róży. Dostarczają witamin, wzmacniają, odtruwają, spędzają gorączkę, działają moczopędnie i mogą pomagać w kaszlu. Ale nie wolno ich stosować w ciąży.
Berberys zwyczajny (
Berberis vulgaris) to bliski krewny
mahonii. Jego owoce można wykorzystać do zrobienia nalewki z
TEGO przepisu. Tradycyjnie w Polsce przyrządzano z nich też konfitury, dżemy, soki, kompoty i galaretki. Mi na początek zachciało się perskiej przyprawy owocowej. Jej szeleszcząca nazwa oznacza po prostu berberys.
zereszk (zereshk)
Owoce berberysu umyć i przebrać. Pozbyć się ogonków i wszystkich przebarwionych jagód – ciemna blizna po kolcu może zostać, ale poczerniały czubek absolutnie nie. Rozłożyć pojedynczą warstwą i suszyć nie przekraczając 40°C. Wysuszone owoce powinny być pomarszczone, ale czerwone i elastyczne.
Tradycyjnie zereszk dodaje się do ryżu z szafranem, kurczaka i świątecznych dań. Można go namoczyć przed dodaniem do potrawy, albo przesmażyć na klarowanym maśle (słodząc lub nie). Obecnie popularny jest jako dodatek do owsianek i deserów.
W Iranie uprawiana jest bezpestkowa odmiana berberysu, ale owoce dzikich krzewów też były używane jako przyprawa, więc można je sobie wydrylować (żmudne zajęcie) albo nie.
