zlewnia

Tym razem jest wytraw­niej i jed­no­cze­śnie bar­dziej owo­cowo. Nowy prze­pis na magno­liówkę wygląda tak.
(A poprzedni można podej­rzeć TUTAJ.)

magno­liówka II

14 kwia­tów magno­lii
350 g cukru
2 laski wani­lii
300 ml wytraw­nego wina
750 ml słod­kiego wina
750 ml owo­co­wego dese­ro­wego wina
550 ml Mar­tini Rossi
1 l wódki

Płatki obe­rwać i drobno pokroić. Umie­ścić w słoju razem z wani­lią pozba­wioną pestek i cukrem. Zale­wać alko­ho­lem od naj­słab­szego do naj­moc­niej­szego: wino, wermut, wódka. Wstrzą­sać, aż cukier się roz­pu­ści i odsta­wić na 4 tygo­dnie. Prze­fil­tro­wać i roz­le­wać do bute­lek. Tra­dy­cyj­nie – im star­sza tym lep­sza.


Jak widać na lejku, jakieś pestki mi się prze­mknęły przy file­to­wa­niu wani­lii, ale zde­cy­do­wana więk­szość tra­fiła do cia­sta droż­dżo­wego mamy, czyli tam, gdzie ich miej­sce.

manilia - wagnolia

Tak się dzieje. Pomy­słu nie muszę przed­sta­wiać, bo został opi­sany przed pra­wie rokiem, teraz czas na dekon­struk­cję pro­por­cji. Reszt­kami sił powstrzy­muję się przed dosy­pa­niem do słoja bursz­ty­nów albo zie­lo­nych sosno­wych szy­szek. Niech no ja tylko znajdę ide­alny prze­pis bazowy.

Poprzed­nią magno­liówkę przed­sta­wi­łam naszym gościom jako signa­ture drink panny mło­dej. Mimo, że pole­ca­łam też sosnowy Silver Tip Mar­tini, zde­cy­do­wa­nie nie miał takiego bra­nia. Magno­liówki oca­lała jedna butelka do pró­bo­wa­nia po roku leża­ko­wa­nia. I co? Róż­nica jest deli­katna, a efekt nie­zmien­nie pozy­tywny. Cie­kawe, czego doko­namy przy tej par­tii.

magnozja

…mar­twię się już od mie­siąca. (To się nie martw!)

 Słój raz prze­zwany Kul­fo­nem został zamie­niony na inny przy oka­zji zle­wa­nia. Czyli czas naj­wyż­szy na recep­turę nalewki z kwia­tów magno­lii.

magno­liówka

3 duże kwiaty magno­lii
0,5 kg cukru (albo mniej)
3 laski wani­lii
3 butelki czyli 2,25 litra czer­wo­nego wina (tutaj jedno słod­kie – Kadarka i dwa pół­wy­trawne domowe)
0,8 litra spi­ry­tusu roz­ro­bio­nego 0,75 litra wody źró­dla­nej

Z kwia­tów obe­rwać płatki i drobno pokroić. Wrzu­cić do słoja, zasy­pać cukrem. Dodać prze­kro­jone wzdłuż laski wani­lii pozba­wione pestek. (Pestki poszły do butelki z domową esen­cją, tutaj by tylko zapy­chały filtr przy cedze­niu.) Wszystko zalać winem, a potem wódką uzy­skaną ze spi­ry­tusu i wody. Wycho­dzi aku­rat na słój 4,25 litra.
Zosta­wić na mie­siąc, potem prze­ce­dzić i roz­lać do bute­lek. Cze­ka­nie rok jest do bani, więc ćwi­czyć cier­pli­wość i otwie­rać jak naj­póź­niej.

Jest słodko, wani­liowo i jak dla mnie za mało bal­sa­micz­nie. Czyli dobrze jest i będą kolejne wer­sje.

wstrząsane i mieszane

Wstrząs i zamie­sza­nie stąd, że w jed­nym słoju miesz­kają kwiaty, prze­twory owo­cowe i pro­centy od szczę­śli­wych droż­dży (czy jakoś tak). Dwa razy dzien­nie trzę­sie­nie i mer­da­nie, potem będzie cedze­nie i leża­ko­wa­nie. A po dro­dze jesz­cze kilka zmian składu, więc na razie nie wyska­kuję z prze­pi­sem. Nic nie jest pewne. 

Tak wyglą­dał słój na początku, teraz bar­dziej przy­po­mina nie­wy­da­rzoną botwinkę. Brzydki jest, nawet się nie będę gim­na­sty­ko­wać z foto­gra­fo­wa­niem po ciemku. Kul­fon, Kul­fon, co z Cie­bie wyro­śnie?