gościnne występy

Goto­wa­nie u kogoś ma kilka bez­sprzecz­nych zalet, choćby inne narzę­dzia i nowe fak­tury, które uru­cha­miają wyobraź­nię. Można pozaz­dro­ścić sta­rego młynka do kawy, zachwy­cić się świa­tłem w kuchni, a z dru­giej strony bar­dziej doce­nić swoje wła­sne noże. Lubię.

Tym razem, nie chcąc bawić się w zaawan­so­waną dyplo­ma­cję przy poda­wa­niu posił­ków, posta­wi­łam na fun­kię. Jest zna­joma (o tam rośnie!), ide­al­nie nie­kon­tro­wer­syjna, ste­reo­ty­powo sała­towa, więc obywa się bez instruk­cji obsługi. Chętni sami zde­cy­do­wali, czy zjeść sałatkę z fetą, czy w nie­zmie­nio­nej wer­sji do obiadu.

sałatka z liści fun­kii

młode liście fun­kii
kędzie­rzawa sałata wyho­do­wana na para­pe­cie
pomi­dory
młody por
czarne oliwki
świeża bazy­lia i czo­snek
olej rzepakowy zimnotłoczony, ocet bal­sa­miczny
sól, pieprz
utarte suszone zioła: tymia­nek, roz­ma­ryn, maje­ra­nek, mięta

Liście umyć i wysu­szyć. Skład­niki pokroić, bazy­lię drobno posie­kać, a czo­snek wyci­snąć przez pra­skę. Przy­prawy z ole­jem i octem połą­czyć np. wstrzą­sa­jąc w małym sło­iku. Wszystko wymie­szać.

Fun­kia ma smak łagodny i tra­wia­sty, ale tak domi­nu­jący, że jaka­kol­wiek kom­po­zy­cja wymaga naj­bar­dziej aro­ma­tycz­nych ziół i dokwa­sza­nia. Poza tym zastrze­że­niem, można ją trak­to­wać jak zwy­kłą sałatę. Kędzie­rzawa nie była w sałatce nie­zbędna, ale za to tutej­sza i bar­dzo fajna zarówno w smaku, jak i struk­tu­rze.

A na koniec spe­cjalne pozdro­wie­nia dla Bryśki i sto lat dla Nata­lii.
Nata­lia, nie znamy się oso­bi­ście i wiem, że prze­czy­tasz to z opóź­nie­niem, ale dzię­kuję za poży­cze­nie sprzętu i ura­to­wa­nie moich pla­nów. Naj­lep­szego z oka­zji uro­dzin!

piklowce

Kwiaty koja­rzą się powszech­nie z ete­ryczną sło­dy­czą, choć bli­żej im zwy­kle do sałaty. A lilio­wiec (Hemerocallis) to zde­cy­do­wa­nie sałata z pazu­rem – jest co ugryźć i cał­kiem to-to pikantne. Chlup go do mary­naty! Przy oka­zji w ocet tra­fiły też kwiaty fun­kii (Hosta), żeby wyko­rzy­stać pewną inspi­ra­cję.

Jakiś taki za bar­dzo fuzu-bio-eko-muzu ocet jabł­kowy na półce mi został, strasz­li­wie mętny, w dodatku o wystu­dze­niu go pomy­śla­łam dopiero po zala­niu kwia­tów. Bałam się, że zgorzk­nieją, ale się tylko tro­chę zeszkliły, za to zassane zakrętki są nie­wąt­pli­wym plu­sem. Po kilku dniach słoik z liliow­cami nabrał czer­wo­nia­stego koloru, ale same kwiaty zbla­dły.

Jako że mary­nata była korzenna, domi­nuje pikantny smak duetu goździk-ziele angiel­skie. Poza tym piklowce wyglą­dają intry­gu­jąco i są sym­pa­tycz­nie chru­piące.


mary­no­wane pąki liliowca i fun­kii

nierozwinięte kwiaty
ocet jabł­kowy
sól, cukier, ziar­ni­sty pieprz, ziele angiel­skie, goździki

Do wypa­rzo­nych sło­ików wło­żyć po dwa goździki, ziarna pie­przu i ziela angiel­skiego. Cia­sno upa­ko­wać kwiaty. Jesz­cze cia­śniej. I jesz­cze tro­chę ście­śnić. Ocet zago­to­wać z solą i cukrem w pro­por­cji: łyżeczka soli i pół łyżeczki cukru na każdą szklankę octu. Wystu­dzić mary­natę (albo i nie). Zalać sło­iki, szczel­nie zakrę­cić i odsta­wić do lodówki na około 2 tygo­dnie.

A po tych 2 tygo­dniach trzeba je szybko zużyć, bo dłu­żej prze­cho­wy­wane tracą chrup­kość i kon­sy­sten­cja robi się nijaka.

funkwiat

Znowu fun­kie. Jak widać, zostały jakieś nie­zje­dzone liście i poja­wiły się kwia­to­stany. Pasia­sta odmiana o mniej­szych liściach ma dłu­gie, smu­kłe pędy z fio­le­to­wymi kwia­tami. Wiel­ko­listna zie­lona kwit­nie na biało, a pędy kwia­towe są niskie i krępe. Sma­kują tak samo.

deli­katna sałatka z kwia­tów fun­kii

3 gar­ście kwia­tów fun­kii
pomi­dor
ogó­rek
łagodny ser pod­puszcz­kowy (u mnie domowy) np. kory­ciń­ski
sza­lotka
oliwa z oli­wek
bazy­lia, pieprz, nasiona kolen­dry

Cebulkę bar­dzo drobno posie­kać, pomi­dora, ogórka i ser pokroić, dodać kwiaty i oliwę z zio­łami. Wymie­szać.

Kwiaty są wspa­niale chru­piące, podobne w smaku do sałaty, cho­ciaż słod­sze. Żeby ich nie zdo­mi­no­wać, ser powi­nien być łagodny, sza­lotka bar­dzo roz­drob­niona, a z ziół naj­le­piej wybrać tylko 2–3 rodzaje.

it's funky

Fun­kia czyli Hosta: roślina ozdobna, nie­do­ce­niane warzywo. W kon­sy­sten­cji jak kapu­sta, w smaku bar­dziej sałata albo według nie­któ­rych – trawa. Odmiany róż­nią się wzo­rem na liściach, a naj­smacz­niej­sze na surowo są całe zie­lone. Przy goto­wa­niu to już wszystko jedno i dobrze, bo dwu­barw­nych mam zde­cy­do­wa­nie wię­cej.

Jedzmy fun­kie, bo wyprze­dzą nas pomrowy i śli­niki! Albo nadej­dzie lipiec, liście stward­nieją i pozo­staną do jedze­nia tylko kwiaty.


fun­kia zasma­żana z koper­kiem

1/2 kg mło­dych liści fun­kii
pęczek koperku
2 łyżki mąki
2 łyżki masła

Do nie­du­żej ilo­ści oso­lo­nej wody – może być pół litra, jesz­cze lepiej, gdy będzie mniej – wrzu­cać par­tiami pokro­jone liście. Będą dość szybko opa­dać, ale nie aż tak zmniej­szać obję­tość jak kapu­sta. Goto­wać do mięk­ko­ści około 20 minut uwa­ża­jąc, żeby cała woda nie wypa­ro­wała. Na patelni zro­bić zasmażkę z masła i mąki, wlać do garnka pod koniec goto­wa­nia i wymie­szać, dodać też dolne pół pęczka posie­ka­nego kopru (z ogon­kami!). Poda­wać posy­pane resztą koperku.

W tej wer­sji sma­kuje i pach­nie bar­dzo podob­nie do szpi­naku, jed­nak ma cha­rak­te­ry­styczną goryczkę, zupeł­nie nie­wy­czu­walną na surowo. Koper tu robi dobrą robotę, bo nie pozwala domi­no­wać gorz­kiemu. Od kapu­sty przy­rzą­dzo­nej w taki sam spo­sób fun­kia jest ostrzej­sza i tro­chę tward­sza.

Posta­no­wione.Nadlicz­bowe kępy z rejo­nów repre­zen­ta­cyj­nych zostają prze­sa­dzone do warzyw­niaka.